Po kliknięciu w filtr lista w Angularze reaguje z opóźnieniem, chociaż zmienia się zaledwie jedna wartość. Za ten proces odpowiada Angular change detection, czyli detekcja zmian, a najczęściej problem wynika ze zbyt szerokiego przebiegu po drzewie komponentów, choć samo przełączenie na OnPush nie wystarczy, gdy stan aktualizuje się bez sygnału dla Angulara.

Szybka mapa decyzji przy problemach z odświeżaniem widoku
- Detekcja zmian przechodzi po drzewie komponentów i sprawdza powiązania z szablonem.
- OnPush pomija czyste poddrzewa, ale nadal reaguje na nowe inputy, zdarzenia, sygnały i
markForCheck(). - Mutowanie obiektu w miejscu często zostawia widok bez aktualizacji, bo referencja inputu się nie zmienia.
- Zoneless uruchamia synchronizację po konkretnych powiadomieniach Angulara, a nie po każdym zadaniu asynchronicznym w przeglądarce.
- Profiler pokazuje, które komponenty zostały sprawdzone i gdzie naprawdę znika czas.
Angular najpierw przechodzi po drzewie, a dopiero potem odświeża DOM
Wyobraź sobie aplikację z nagłówkiem, panelem filtrów, listą produktów i koszykiem. Gdy zmienia się stan filtra, Angular przechodzi przez odpowiednią część drzewa komponentów, porównuje wartości użyte w template i aktualizuje DOM tam, gdzie wynik jest inny. Samo wykrycie zmiany nie oznacza więc natychmiastowego przerysowania całej strony.
Przejście odbywa się z góry na dół, a każdy odwiedzony komponent jest sprawdzany w ramach bieżącego przebiegu. Właśnie dlatego koszt często rośnie przez liczbę odwiedzonych komponentów, ciężkie wyrażenia w template albo funkcje wywoływane bezpośrednio w interpolacji, a nie przez pojedynczą zmianę tekstu.
W trakcie tego przejścia działają też hooki cyklu życia. ngOnChanges() reaguje na zmianę inputów, a ngDoCheck(), ngAfterViewChecked() i podobne hooki mogą wykonywać się bardzo często. Dokumentacja cyklu życia Angulara podkreśla, że zmienianie stanu w środku przejścia może prowadzić do błędów i dodatkowych przebiegów.
W aktualnej dokumentacji frameworka Angular API dla strategii ChangeDetectionStrategy opisuje OnPush jako domyślną strategię od v22. Dawne Default pozostaje aliasem strategii Eager i zostało oznaczone jako przestarzałe, więc w nowych projektach większą uwagę trzeba poświęcić sposobowi dostarczania powiadomień niż samemu przełącznikowi strategii.
OnPush zawęża sprawdzany obszar, lecz nie odcina komponentu od zmian
Najczęstsze nieporozumienie brzmi tak: komponent z OnPush aktualizuje się wyłącznie po zmianie inputu. W praktyce Angular może odświeżyć takie poddrzewo także po zdarzeniu obsłużonym wewnątrz komponentu, po zmianie sygnału odczytywanego w template, po użyciu AsyncPipe albo po ręcznym wywołaniu markForCheck().
Przy inputach Angular porównuje poprzednią i nową wartość za pomocą Object.is. Jeśli zmieniasz właściwość obiektu bez utworzenia nowej referencji, dla strategii OnPush może wyglądać to tak, jakby nic się nie zmieniło. Opis pomijania poddrzew komponentów w Angularze wskazuje ten przypadek jako jedno z typowych źródeł pozornie „zamrożonego” widoku.
this.user.name = 'Alicja';
// referencja obiektu pozostaje taka sama
this.user = {
...this.user,
name: 'Alicja'
};
// nowa referencja może uruchomić aktualizację OnPushPrawdę mówiąc, samo dodanie OnPush do dekoratora nie naprawia architektury stanu. Jeśli dane płyną z subskrypcji, callbacku biblioteki albo ręcznie zarządzanego serwisu, trzeba doprowadzić do Angulara informację, że template powinien zostać sprawdzony.
| Sytuacja | Prawdopodobna przyczyna | Co zrobić |
|---|---|---|
| Input jest obiektem, a po zmianie pole w widoku pozostaje stare | Obiekt został zmodyfikowany bez zmiany referencji | Twórz nowy obiekt lub aktualizuj stan przez sygnał |
| Subskrypcja zmienia zwykłe pole komponentu, ale template nie reaguje | Brak powiadomienia dla strategii OnPush albo aplikacji zoneless | Użyj AsyncPipe, toSignal() albo markForCheck() |
Zmiana inputu przez ViewChild nie odświeża dziecka |
Ręczna modyfikacja właściwości omija zwykły mechanizm inputów | Wywołaj ChangeDetectorRef.markForCheck() po zmianie |
| Kliknięcie w jednej gałęzi nie odświeża sąsiedniego komponentu | Czyste poddrzewo OnPush zostało prawidłowo pominięte | Przekaż nowy input, użyj wspólnego sygnału albo jawnie oznacz właściwy widok |
Sygnały i zoneless określają, kiedy Angular powinien obudzić widok
W starszym modelu wiele aplikacji polegało na ZoneJS, który obserwował zdarzenia asynchroniczne i pomagał uruchomić kolejny przebieg detekcji. W nowszym Angularze powiadomienie może pochodzić bezpośrednio z mechanizmu reaktywności, a źródło zmiany staje się bardziej precyzyjne.
API provideZonelessChangeDetection() jest stabilne od v20.2, a dokumentacja podaje, że zoneless jest domyślny od Angulara v21. W tym trybie Angular reaguje między innymi na markForCheck(), ustawienie inputu przez ComponentRef.setInput(), zmianę sygnału odczytywanego w template oraz zdarzenia z listenerów template. Szczegóły opisuje dokumentacja provideZonelessChangeDetection.
import { bootstrapApplication } from '@angular/platform-browser';
import { provideZonelessChangeDetection } from '@angular/core';
bootstrapApplication(AppComponent, {
providers: [
provideZonelessChangeDetection()
]
});Reguła diagnostyczna jest prosta:
- gdy template czyta signal, aktualizuj sygnał zamiast równoległego zwykłego pola;
- gdy dane pochodzą z Observable, wybierz AsyncPipe albo
toSignal(); - gdy zmianę wywołuje zewnętrzna biblioteka, użyj sygnału,
ComponentRef.setInput()albomarkForCheck(); - gdy aktualizujesz stan w hooku lub podczas renderowania, przenieś tę operację poza bieżący przebieg.
To rozróżnienie ma praktyczny skutek. W aplikacji zoneless przypadkowy callback z biblioteki może zmienić dane w pamięci, ale nie wywołać renderowania. Zamiast dodawać w ciemno detectChanges(), lepiej znaleźć brakujące powiadomienie, bo ręczne wymuszanie detekcji maskuje problem z przepływem stanu.
Przy 200 kartach jedno kliknięcie może ominąć 199 poddrzew
Załóżmy, że pulpit sprzedażowy renderuje 200 niezależnych kart, a każda karta jest osobnym komponentem z OnPush. Użytkownik zmienia filtr w karcie numer 17, natomiast pozostałe karty nie otrzymują nowych inputów.
| Krok | Co dzieje się w drzewie | Praktyczny efekt |
|---|---|---|
| 1 | Angular obsługuje zdarzenie w karcie 17 | Gałąź karty 17 oraz jej przodkowie mogą zostać sprawdzeni |
| 2 | 199 sąsiednich kart nie dostaje nowych danych | Ich poddrzewa mogą zostać pominięte |
| 3 | Filtr aktualizuje sygnał czytany tylko przez kartę 17 | Angular oznacza właśnie tę kartę jako zależną od zmiany |
| 4 | Jedna karta renderuje nowy wynik, reszta zachowuje poprzedni stan | Praca template nie obejmuje wszystkich 200 kart |
Liczba 199 dotyczy korzeni sąsiednich poddrzew, a nie wszystkich elementów DOM wewnątrz aplikacji. Angular nadal musi przejść przez część drzewa, żeby ustalić, które gałęzie można pominąć, lecz czyste komponenty OnPush nie wykonują pełnej pracy swoich template.
Przy strategii eager każda karta może zostać sprawdzona podczas przejścia, nawet jeśli jej dane się nie zmieniły. Różnica staje się szczególnie odczuwalna, gdy template zawiera filtrowanie tablic, sortowanie, kosztowne pipe’y albo funkcje wywoływane przy każdym sprawdzeniu.
Uważam, że w takim układzie największy efekt daje rozdzielenie dużego ekranu na niezależne granice aktualizacji. Sama liczba komponentów nie przesądza jeszcze o problemie, ale 200 kart z ciężkim template w jednej szerokiej gałęzi szybko utrudnia znalezienie źródła opóźnienia.
Profiler pokazuje, czy winny jest przebieg Angulara, czy ciężki template
Odczucie „Angular działa wolno” jest zbyt ogólne, żeby na jego podstawie wybierać strategię. Opóźnienie może pochodzić z detekcji zmian, obliczeń w komponencie, hooka cyklu życia, layoutu przeglądarki albo kodu zewnętrznej biblioteki.
Do rozdzielenia tych przyczyn służy Angular DevTools oraz ślad Angulara w panelu Performance przeglądarki. Instrukcja profilowania Angulara w Chrome DevTools pokazuje, jak nagrać przebieg, zobaczyć cykle detekcji i sprawdzić, które komponenty zostały odwiedzone, a które pominięte.
- Włącz profilowanie w trybie deweloperskim przez
enableProfiling(). - Nagraj jedną powtarzalną czynność, na przykład wpisywanie tekstu w filtrze lub otwieranie menu.
- Sprawdź, czy jeden gest uruchamia pojedynczy przebieg, czy kilka kolejnych synchronizacji.
- Znajdź komponent z najdłuższym template albo hookiem i dopiero wtedy zmieniaj architekturę.
import { enableProfiling } from '@angular/core';
enableProfiling();Jeśli profil pokazuje długi czas w jednym komponencie, przełączenie całej aplikacji na OnPush może niewiele dać. Wtedy trzeba uprościć wyrażenie, przenieść obliczenia do computed(), ograniczyć pracę w hookach albo rozbić widok na mniejsze fragmenty.
Jeśli natomiast widać wiele komponentów sprawdzanych przy każdym kliknięciu, przyczyną może być zbyt szeroka strategia albo brak granic OnPush. Profil powinien rozstrzygnąć tę różnicę, zanim pojawią się przypadkowe wywołania detectChanges() w kilku miejscach kodu.
Najkrótsza ścieżka do płynniejszego interfejsu
Najpierw ustal, co uruchamia detekcję, a dopiero później oceniaj, czy Angular wykonuje za dużo pracy. W praktyce kolejność działań może wyglądać tak:
- sprawdź, czy zmieniany input dostaje nową referencję;
- zamień zwykłe pola zależne od asynchronicznych danych na sygnały,
AsyncPipealbotoSignal(); - ogranicz ciężkie funkcje i obliczenia wykonywane bezpośrednio w template;
- wydziel niezależne fragmenty ekranu do komponentów z własnym przepływem danych;
- uruchom profiler i porównaj czas przed oraz po zmianie;
- sięgaj po
detectChanges()dopiero wtedy, gdy świadomie potrzebujesz lokalnego, ręcznego sprawdzenia widoku.
Najbezpieczniejsza zasada brzmi: sygnał powinien prowadzić do template, a referencja danych powinna jasno informować o zmianie. Gdy przepływ stanu jest czytelny, detekcja zmian przestaje być tajemniczym mechanizmem działającym w tle i staje się przewidywalną częścią architektury interfejsu.